روشی برای پردازش شیار کارآمد در مراکز ماشینکاری

پردازش شیاربندی یک عملیات پردازش نسبتاً پیچیده است. برای انجام یک کار خوب در پردازش شیار، ابتدا باید نوع شیار را درک کنید. انواع شیارهای رایج عبارتند از شیارهای بیرونی، شیارهای سوراخ داخلی و شیارهای انتهایی. اگرچه پردازش دشوار است، اما عملکرد معقول مرکز ماشینکاری می تواند به طور موثر فرآیند شیار را تکمیل کند. قبل از آن، ما باید درک روشنی از نوع پردازش beveling داشته باشیم.
شیار زدن چیست؟ در واقع در تمام ابزارهای برش، صرف نظر از مواد فلزی یا غیرفلزی ابزار، صرف نظر از چرخش قطعه کار یا روش ماشینکاری چرخشی ابزار، تا زمانی که از ابزار شیار برای برش شیارهای روی قطعه استفاده می شود، می توان آن را به عنوان یک برش یکسان کرد. ابزار شکاف زدن. ماشینکاری شیار خارجی ساده ترین است، همانطور که در شکل زیر نشان داده شده است، شکل ماشینکاری برش شیار بیرونی راحت است و به راحتی می توان براده ها را تحت تأثیر گرانش و خنک کننده جدا کرد. علاوه بر این، ماشینکاری شیار بیرونی کاملاً برای اپراتور قابل مشاهده است که می تواند کیفیت ماشینکاری را مستقیماً و نسبتاً آسان بررسی کند. با این حال، برخی از موانع احتمالی در طراحی قطعه کار یا گیره نیز باید اجتناب شود.
برای شیار کردن سوراخ داخلی، بهترین نتایج ماشینکاری زمانی به دست می آید که نوک آن کمی بالاتر از خط مرکزی باشد. پردازش شیارهای انتهایی خاص است. ابزار باید بتواند در جهت محوری حرکت کند و شعاع صفحه چنگک ابزار باید با شعاع ماشین کاری مطابقت داشته باشد. هنگامی که نوک ابزار کمی بالاتر از خط مرکزی باشد، ابزارهای شیاربندی انتهایی بهترین عملکرد را دارند.
در هر فرآیند شیارکاری، طراحی نوع و شرایط فنی مرکز ماشینکاری نیز از عناصر ضروری است که باید در نظر گرفته شود. الزامات عملکرد اصلی مرکز ماشینکاری عبارتند از: ظرفیت ماشینکاری کافی، دوک با سرعت بالا می تواند اطمینان حاصل کند که ابزار در محدوده سرعت صحیح کار می کند، افت سرعت یا لرزش وجود نخواهد داشت. استحکام کافی برای تکمیل فرآیند برش مورد نیاز بدون ایجاد فلاتر و آسیب رساندن به سطح قطعه کار وجود دارد. در مورد فشار و جریان خنک کننده به اندازه کافی بالا، طراحی عملکردی خروجی آب در مرکز دوک مرکز ماشینکاری براده برداری می تواند این نیاز پردازش را برآورده کند.
هنگام شیارکاری در مقادیر زیاد، انتخاب ابزار برش باید جدی گرفته شود. زیرا عیب ابزارهای فرم دهی بدون لبه این است که اگر یکی از دندانه ها آسیب ببیند یا سریعتر از بقیه فرسوده شود، کل ابزار باید تعویض شود که این امر راندمان ماشینکاری را بسیار کاهش می دهد و بر دقت ماشینکاری تاثیر می گذارد. ابزارهای شکل دهی می توانند تمام یا بیشتر شیارها را در یک عملیات شیار زنی منفرد برش دهند و موقعیت ابزار را آزاد کرده و چرخه ماشینکاری را کوتاه کنند.
در واقع، تنها از منظر طراحی برنامه و فناوری پردازش، پردازش شیار سخت نیست. پیچیدگی آن شکل نامنظم قطعه کار و راه اندازی مداوم بعدی است. تفاوت در روش‌های ماشین‌کاری را می‌توان در انتخاب معقول ابزارها برای تکمیل فرآیند شیارکاری کارآمد اعمال کرد.